Ok. Waar was ik? Oja! Ik was aan het vertellen dat er privé zo veel gaande was dat ik niet meer aan bloggen toe kwam. Dat ik zwanger was en dat we eind februari een mini verwachtten. Dat we middenin een verbouwing van een (voor ons) nieuw huis zaten. En dat ik hopelijk tijdens mijn zwangerschapsverlof weer tijd had om te bloggen. Want de verbouwing van een huis en een kleine op komst geven meer dan genoeg stof tot nadenken en duurzame dilemma’s. Dus had ik volop inspiratie om te schrijven. Alleen aan tijd ontbrak het.

Maar ja, die verlofperiode, die is er dus nooit van gekomen.

 

Als alles even anders loopt…

In de categorie ‘het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt’ hebben we de afgelopen maanden alle zeilen mogen bijzetten. Het oorspronkelijke plan: we gingen het huis flink onder handen nemen en dat zou 5 weken voor de uitgerekende datum klaar zijn. Dan zouden we verhuizen en hadden we nog een paar weekjes om helemaal te settelen. Die tijd zouden we ook gebruiken om het wat rustiger aan te gaan doen voordat we noooooit meer zouden kunnen slapen (want ja, dat is wat er gebeurt als ik andere jonge ouders moest geloven, dus daar moesten we ons natuurlijk op voorbereiden).

Onze kleine eigenwijzerd had echter hele andere plannen. Toen ik 33 weken en 5 dagen zwanger was, braken ineens mijn vliezen en leek de bevalling te beginnen. Dat was véél te vroeg! In het ziekenhuis werd ik daarom aan een infuus met weeënremmers gekoppeld om te proberen om ons kleintje nog wat langer binnen te houden. Ook daar was een plan voor: de bevalling zou minimaal 48 uur uitgesteld worden om de longrijping te laten werken die ik voor haar ingespoten kreeg. Na die 48 uur wilden de artsen mijn zwangerschap het liefst tot aan de 37 weken rekken zodat de baby nog goed verder kon groeien. Maar ook dat plan liep in de soep. Ondanks de weeënremmers zette de bevalling toch door.

Op 14 januari in de vroege ochtend – toen ze 33 weken en 6 dagen jong was – kon ik onze lieve kleine Ella voor het eerst in mijn armen nemen.

 

prematuur _ voetjes

 

Onwerkelijk maar waar

Hoewel het naar omstandigheden supergoed ging, mocht ik haar in eerste instantie maar 10 minuten bij me houden (en ik besef mij dat ik met die 10 minuten nog geluk heb gehad). Het couveuseteam stond al klaar om haar op te vangen. Dat was heel tegenstrijdig. Je hebt net een kindje op de wereld gezet en alles in je schreeuwt dat je haar voor altijd zo dicht mogelijk bij je wil houden. Toch weet je dat ze nog flink wat medische ondersteuning nodig heeft en dat het dus beter is zo. Een paar uur later zag ik haar pas weer. Nu in de couveuse met een heleboel slangetjes aan haar kleine lijfje.

De situatie was zó onwerkelijk. Ik had haar met alle liefde van de wereld een betere start gegund. Ik had haar zo graag nog een paar weken in mijn buik gehad. En tegelijkertijd was het heel fijn om haar al bij ons te hebben en haar te mogen leren kennen. Ongelofelijk hoe je in één klap zo waanzinnig veel liefde voor zo’n klein wezentje kan voelen.

De situatie werd nog onwerkelijker toen ik zelf na 2 dagen uit het ziekenhuis ontslagen werd. Logisch, want het ging medisch gezien goed met mij, dus het was niet meer nodig om een ziekenhuisbed te bezetten. Alleen nu moesten we Ella daar dus wel achterlaten. En dat was moeilijk. Heel moeilijk. Maar wederom: we wisten dat ze alle ondersteuning nog nodig had en dat het dus beter was voor haar.

Wat alles gelukkig iets makkelijker maakte, is dat ze het voor een prematuur geboren kindje waanzinnig goed deed. Ze had dan wel een hoop ondersteuning nodig, maar ze kon ook al veel dingen zelf die niet zo vanzelfsprekend zijn voor een kindje van net geen 34 weken. Wat ook hielp is dat de verpleegkundigen op de afdeling Neonatologie ontzettend lief en betrokken waren. We kregen alle ruimte om zoveel mogelijk bij ons meisje te zijn. We mochten onbeperkt buidelen. En we werden ontzettend goed op de hoogte gehouden.

 

Oud huis, ziekenhuis, nieuw huis & veel lieve mensen

Hoe we het voor ons hadden gezien: thuiskomen in een nieuw en af huis, met een baby, terwijl er een kraamhulp stond te wachten om ons door de eerste week te loodsen.

Hoe het in het echt was: thuiskomen in ons oude huis, zonder baby, terwijl we 3 dagen later gingen verhuizen en er nog van alles moest gebeuren.

En dan ben je blij dat je heel veel lieve vrienden en familie in je leven hebt. Vrienden die – terwijl wij in het ziekenhuis waren –  verder waren gegaan met klussen. Vrienden die mij in de kraamweek adopteerden en heen en weer naar het ziekenhuis pendelden terwijl andere vrienden ons oude huis aan het inpakken waren. Vrienden die ons verhuisden en het halve huis hebben ingericht. Vrienden die voor ons kookten. En vrienden die naar ons verhaal luisterden en ons lieve woorden en dikke knuffels gaven.

Ik heb me zo gezegend gevoeld met alle mensen om ons heen!

 

prematuur _ handje

 

Grote-mensen-leven

Het gependel tussen huis en ziekenhuis duurde in totaal drie weken. Drie weken en een dag na haar geboorte, was Ella officieel van alle medische ondersteuning af. Ze mocht mee naar huis! Nu kon ons grote-mensen-leven echt beginnen. Met z’n drietjes in een huis met een verdieping (ik vind huizen met verdiepingen toch wel het toppunt van adulting 😉).

Intussen is ons meisje al 3 maanden geworden en gaat het heel goed met haar. Hoewel ze qua groei en ontwikkeling nog gelijk is aan een babietje van 6 of 7 weken. Dat blijft een beetje schizofreen. Voor sommige dingen is haar geboortedatum leidend, voor andere dingen juist haar uitgerekende datum. We blijven voorlopig dus nog wel even een dubbele telling aanhouden. Heel herkenbaar waarschijnlijk voor andere ouders met prematuur geboren kindjes.

In dat grote-mensen-leven is het thuisfront intussen weer aan het werk gegaan. Ik ben nog even lekker aan het full-time moederen. Ik ervaar nu het grote mysterie dat heel veel jonge ouders ervaren: geen idee wat ik hele dagen doe, maar toch heb ik zelden een moment voor mezelf. Zo doe ik er al een paar weken over om deze post te schrijven. Veel tijd gaat natuurlijk op aan voeden, knuffelen, luiers verschonen, nog meer knuffelen en de was doen. Wasjes met wasbare luiers bijvoorbeeld. Maar daarover later meer…

 

10 thoughts on “De Grote Persoonlijke Update – deel 2”

  1. Ik ben echt een beetje ontroerd van je verhaal. Je omschrijft het zo mooi, jullide liefde voor haar en alle ondersteuning door de mensen om jullie heen. Ik ben blij dat het ondanks alles zo goed met jullie gaat en kijk uit naar je verdere verhalen. Maar neem gerust je tijd!

  2. Jeetje, wat een heftige start. En wat fijn dat het nu zo goed gaat! Onwijs gefeliciteerd en heel veel geluk met je gezinnetje! Liefs Suus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *