De inwoners van Lelystad zijn blij. Blij, want de uitbreiding van Schiphol naar Lelystad Airport is één jaar uitgesteld. Dit berichtte Cora van Nieuwenhuizen – minister van Infrastructuur en Waterstaat – gister. De oorspronkelijke plannen waren om het vernieuwde (en vooral vergrootte) vliegveld in april 2019 te openen, vlak voor het drukke vakantieseizoen van volgend jaar. Maar dat is dus nu uitgesteld naar 2020.

 

Omwonenden gelukkig. Schiphol en KLM boos, heel erg boos. Er werd gesteggeld over geluidsoverlast versus harde pegels. Het beperken van geluidsoverlast heeft voor even gewonnen. Maar geen woord werd gerept over de impact van vliegen op het milieu. Het belang van de pegels blijft dus uiteindelijk – weer – de grote winnaar.

 

Struisvogelpolitiek

Laat ik eerst even een stapje terugnemen. Normaalgesproken lees ik geen krant en kijk ik geen journaal. Dit is een besluit dat ik al een hele tijd geleden genomen heb. Ik word doorgaans namelijk treurig en / of moedeloos en / of boos en / of < voeg hier een willekeurige andere niet zo’n gezellige emotie in > van de dagelijkse negatieve berichtgeving.

Dit betekent overigens niet dat ik me niet informeer. Ik lees met grote interesse artikelen van de Correspondent, achtergrondartikelen in diverse bladen (Blendle, olé), ik pik bij gelegenheid de weekendbijlagen van de krant van het thuisfront in en ik praat natuurlijk met mensen. Groot nieuws en belangrijke ontwikkelingen bereiken me dus altijd wel. En ik vind die grote lijnen belangrijker dan de dagelijkse berichtgeving. In de woorden van de Correspondent (en natuurlijk goed van toepassing gezien mijn interesse in duurzaamheid): ik houd me liever bezig met het klimaat dan met het weer.

Je kunt het ontwijken van nieuws naïef vinden. Je kunt het struisvogelpolitiek noemen. Je kunt het lui noemen. Je kunt het onverstandig noemen. En misschien zit daar allemaal ergens wel een kern van waarheid in. Maar ik merk dat dit systeem voor mij werkt. Meestal tenminste.

Gister kwam ik onverhoopt toch terecht in het acht uur journaal. In dat journaal werd dus verteld over Lelystad Airport. En ja, er gebeurde precies datgene waarom ik doorgaans als een struisvogel door het leven ga. Ik werd boos. Want de opening van Lelystad Airport een jaar uitstellen…

Dát is pas struisvogelpolitiek!

 

Vliegen voor de massa

Ik had me hier natuurlijk al veel eerder boos om kunnen maken. De plannen voor de uitbreiding van Lelystad Airport lagen er al langer; in 2015 is er akkoord op gegeven. Misschien heb ik me er niet eerder druk om gemaakt doordat ik in die tijd nog niet zo bezig was met duurzaamheid. Misschien doordat nieuws rondom Lelystad Airport nooit eerder echt mijn oren heeft bereikt (ok, een kleine fail van mijn ingebouwde filtersysteem). Be as it may, dit was het moment voor mij om boos te worden.

Vliegen is in de afgelopen decennia de normaalste zaak van de wereld geworden. Was het halverwege de vorige eeuw nog een luxe en een unieke beleving, tegenwoordig is er bijna geen Nederlander te vinden die nooit in een vliegtuig is gestapt. De goedkope retourtjes vliegen je om de oren. Even op het vliegtuig stappen voor een weekendje weg naar een Europese stad op vliegafstand is meer regel dan uitzondering. Vliegen is voor de massa. En eerlijk is eerlijk, daar maak ik me ook schuldig aan.

Er is alleen één heel groot probleem. Het is niet houdbaar. Als de luchtvaart op dit tempo door mag groeien, stoot de reissector in zijn eentje rond 2070 meer CO2 uit dan de rest van de wereld. En dat terwijl we het er met z’n allen in Parijs redelijk over eens waren dat we die CO2 uitstoot naar beneden moeten krijgen. Vliegen moet dus helemaal niet meer voor de massa zijn. En verdere uitbreiding van Schiphol – of dat nou in Noord-Holland of in Flevoland is – zou helemaal geen onderwerp van gesprek moeten zijn. Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat niemand nooit meer mag vliegen. Maar het is hoog tijd dat de boel zo ingericht wordt dat niet iedereen altijd maar kan vliegen.

 

Marktwerking, schmarktwerking

Typerend was natuurlijk dat in Parijs al bleek dat het moeilijk was om de luchtvaart in de afspraken mee te krijgen. Er waren internationaal te veel economische belangen mee gemoeid om daar consensus in te krijgen. Eigenlijk een teken aan de wand dat die sector júist in de afspraken had moeten worden opgenomen. Maar nee, de luchtvaart is mooi buiten schot gebleven. Laat de markt het zelf maar oplossen, was de gedachte. En dat gaat natuurlijk nooit gebeuren.

De luchtvaart is een van de zwaarst gesubsidieerde sectoren. De meeste luchthavens hadden niet eens bestaan als er niet enorme financiële injecties die kant uit waren gegaan. Er wordt geen BTW geheven over vliegtickets. En – financieel nog belangrijker – er wordt geen belasting betaald over kerosine. Allemaal directe en indirecte sponsoring van overheden wereldwijd van deze vervuilende business.

Marktwerking, schmarktwerking.

En daarom kan ik dus zo boos worden om zo’n bericht over Lelystad Airport. Schiphol maakt zich druk om misgelopen groeiende inkomsten. Omwonenden zijn bang voor geluidsoverlast. De vogelbescherming vreest voor vogeltjes die bedreigd worden door de vliegroutes. Er is een vastgoedontwikkelaar teleurgesteld dat ie de plannen voor de bouw van hotels in Lelystad nu moet uitstellen. KLM roept dat er dan maar op Schiphol zelf moet worden uitgebreid. Maar nergens gaat het over hetgeen waar de discussie eens echt over zou moeten gaan.

Nergens gaat het over dat we misschien niet meer moeten wíllen uitbreiden. Dat één jaar uitstel helemaal niets betekent, behalve dan dat het er toch komt. Nergens gaat het over dat we moeten nadenken over krimp van de huidige luchtvaart. Over eerlijke prijzen. Over milieuvriendelijkere alternatieven voor vliegen. Maar nee, laten we de uitbreiding van Lelystad Airport één jaar uitstellen. Daar worden we vast allemaal beter van…

 

Zo. Dixi. En nu steek ik m’n kop weer in de grond.

 

8 thoughts on “Over struisvogels die willen vliegen”

  1. Vooral “ik zeg niet dat niemand nooit meer mag vliegen. Maar het is hoog tijd dat de boel zo ingericht wordt dat niet iedereen altijd maar kan vliegen”, amen! Die focus op de pegels vind ik vaker frustrerend. Jubelende berichten over de groeiende kledingindustrie bijvoorbeeld. De echte prijs heeft haast niemand een idee van. Maar daarom bloggen wij ook 😉

    1. O ja, er zijn nog veeeeel meer frustrerende voorbeelden van de focus op de pegels! En er is altijd wel iemand die de prijs betaalt, maar vaak niet degenen die het product kopen. Anyhow, we blijven inderdaad gewoon bloggen, dan wordt het (hopelijk) vanzelf wel breder geaccepteerd!

  2. Heel goed verwoord! Hopelijk komt er in dit jaar uitstel meer aandacht voor het klimaat rondom vliegen en in de tussen tijd blijven we door bloggen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *