De kogel is door de kerk. De knoop is doorgehakt. De teerling is geworpen.

We gaan kleiner wonen.

 

Dinsdag schreef ik over ons dilemma (dat hielp overigens bijzonder goed bij het structureren van alle gedachtes). Woensdag zijn we voor de zekerheid even langsgegaan bij het mini-appartementje (even een dubbelcheck: zijn we echt niet gek als we dit gaan doen?). En gister hebben we ons huurcontract opgezegd. Er is nu dus geen weg terug meer!

 

Ons eigen Tiny House

Bizar hoe je leven in één week ineens op z’n kop kan staan. Nu is dat wel vaker het geval met life changing events. Maar voor het gemak vergeet ik op de een of andere manier altijd dat juist de grote dingen niet te plannen zijn. Terwijl die zoveel impact hebben op je dagelijks leven.

Stiekem geloof ik er wel in dat dingen lopen zoals ze moeten lopen (* zweefmodus aan *). Niet dat alles al vaststaat, maar dat situaties zich aandienen en je er voor kunt kiezen hoe je daarmee omgaat. Twee weken geleden verdiepte ik mij voor het eerst in het fenomeen Tiny Houses. Blijkbaar had ik onder een steen geleefd, want het was al een vrij bekend gegeven. Maar ik had er nog nooit echt van gehoord, althans, niet als serieuze woonoptie. Een paar dagen later zegde de huurder van het thuisfront op. Had ik niet nèt daarvoor allemaal stukken gelezen over de voordelen van een klein huisje, dan hadden we er niet eens over gepiekerd om samen in zijn appartement te gaan wonen. Maar ja, dat was nu dus wel het geval. Toeval? Ongetwijfeld. Maar ik vind het wel een heel mooie samenloop van omstandigheden. En ik geloof dus ook ergens dat het zo moet zijn. Gevoelsmatig sta ik dus helemaal achter onze beslissing.

 

Bye bye Damsko

Dat neemt niet weg dat ik het jammer vind om Amsterdam achter ons te laten. Dat was misschien nog wel de grootste con van het rijtje overwegingen. Er gebeuren hier zoveel toffe dingen. Juist ook op duurzaamheidsgebied. Kijk bijvoorbeeld eens naar deze fantastische ontwikkeling. Dit is gewoon mijn huidige buurtje! En bijna elke dag komen dit soort initiatieven langs. Daarnaast kan ik enorm genieten van bijvoorbeeld  inspirerende bijeenkomsten in Pakhuis de Zwijger. Ik word er blij van dat we Carré, De Kleine Komedie en de Stopera alle drie op minder dan 10 minuten lopen afstand hebben. En laat me niet eens beginnen over de onwaarschijnlijke hoeveelheid fijne restaurantjes die de stad rijk is.

Ook persoonlijk is er zoveel gebeurd in twee jaar Amsterdam, over life chanching events gesproken. Sowieso natuurlijk dat we gingen samenwonen (nieuw en spannend). Dat dat in een andere stad was (helemaal nieuw en spannend). Maar ook: ik ben hier flink ziek geweest (en gelukkig weer beter geworden). Ik ben hier gestart met m’n duurzame avontuur. Ik heb hier in een hele fijne yogaschool kennisgemaakt met wat yoga me brengt. En ik heb hier de stap gemaakt om als zzp’er te beginnen. Dingen die ongetwijfeld ook in een andere stad hadden kunnen gebeuren. Toch zijn ze voor mij nu onlosmakelijk verbonden met Amsterdam.

Maar zoals een oud-collegaatje al tegen me zei: “Amsterdam loopt niet weg”. En zo is dat. Met een half uurtje treinen ben ik hier weer. De berichtgeving over Amsterdam mag ik vast in Utrecht ook wel lezen. En – hoewel veel Amsterdammers dat zullen ontkennen – er zijn ook genoeg leuke dingen te doen ‘buiten de ring’. Het is gewoon tijd voor een nieuw avontuur.

 

Utrecht (her)ontdekken

Eerlijk is eerlijk: ik vind het ook leuk om Utrecht te gaan herontdekken. Juist omdat er in mijzelf zo veel veranderd is de afgelopen twee jaar. Misschien ga ik de stad wel weer met hele andere ogen bekijken.

Ik heb er zin in om te gaan ontdekken wat Utrecht allemaal voor mooie duurzame initiatieven heeft. Ik kwam bijvoorbeeld al deze fantastische zelfoogst-moestuin tegen, die zit straks praktisch om de hoek. Daar ga ik me eens verder in verdiepen.

Ik heb er zin in om uit te vogelen of er dan misschien toch nog restaurantjes zijn die ik niet ken (na 8 jaar Utrecht had ik alles wel redelijk uitgespeeld 😊 ). En of ze dan nog een beetje een fatsoenlijke vegetarische kaart hebben (daar lette ik 2 jaar geleden namelijk nog niet op).

Ik heb er zin in om te kijken hoe we die kleine ruimte zo praktisch en leuk mogelijk kunnen inrichten. Mijn pinterest bord stroomt al vol met ideeën.

En ik heb er ook echt heel veel zin in om weer dichterbij m’n Utrechtse vriendinnetjes te gaan wonen.

Dus: kom maar op met die Domstad!

 

P.S. Wat vond ik het fijn om alle reacties op m’n vorige post te lezen! Niet omdat we onze beslissing er door hebben laten beïnvloeden. Maar wel omdat ze een bevestiging brachten van wat ik deepdown al wist dat ik wilde. Ik was stiekem toch een beetje bang dat iedereen ons voor gek zou verklaren als we zwaar gingen inleveren op vierkante meters. Juist al die leuke en positieve reacties maken dat ik extra blij word van deze keuze. Dank jullie wel!

 

14 thoughts on “Van Damsko naar Domstad”

    1. Ik denk dat die wel aan bod komen :)! Kunnen we mooi bij elkaar spieken! En nu wordt de noodzaak voor een fatsoenlijk ogend afvalscheidingssysteem helemaal groot. Dus misschien komen we samen wel op het geniale idee!

  1. Yes! Super leuk! Die koffie staat nog hoor 😉

    Verhuizing is misschien niet zo leuk, maar je huisje opnieuw inrichten wel! Ben benieuwd hoe het gaat bevallen.

    Wat restaurantjes betreft, dat gaat zooo snel dat er niet tegenop te eten is. Wij gaan bijna nooit naar hetzelfde restaurant en er staat nog steeds zoveel op m’n verlanglijstje. En steeds meer groen gelukkig 🙂

    Succes en veel plezier met alles!

    1. Dank je wel! Die koffie gaan we zeker doen! En dan hoor ik natuurlijk ook graag alles over de nieuwe groene restaurantjes in Utrecht :)!

  2. Zo, dochter, dan ga je dus terug naar de stad van je vaderen: je opa groeide op aan de Burgemeester Reigerstraat in schoenmakerij / winkel De Leerbaal (is er nog steeds) – en je Oma aan de Abstederdijk in een herenhuis dat (nog immer) Klein Rosarium heet – ze gingen handjevrijend wandelen in het Wilhelminapark (waar een beetje NSB-topman een stadsvilla bezat want die wilden juist allemaal meer Lebensraum en er kwam bij toeval heel wat Joods vastgoed beschikbaar) – vegetarische restaurants bestonden nog niet / de helft van de bevolking zat reeds op één gehaktbal of sudderlap per week – afvalscheiding bestond tot aan de hongerwinter uit de schillenboer met zijn paard (daarna at men de schillen tijdelijk zelf op / het paard trouwens ook) – ontspullen ging voor een zeker afgevoerd volksdeel redelijk vanzelf: je gaf je boeken, meubelen en kunstvoorwerpen in beheer aan zogenaamde bewAriërs en als je al weerom kwam, zag je ze nooit meer terug.

    Na de oorlog hebben babyboom-wethouders in het centrum bijkans meer schade aangericht dan de Oostenrijkers (want die waren het eigenlijk!) in Rotterdam – maar die tiefen nu eindelijk met grote tegenzin op van het pluche & proberen met hun 50+partij nog eenmaal een greep in de staatskas te doen.

    Jouw dappere generatie vecht zich pop-up, voetstap-ecologisch, micro-economisch & vol verve terug! – er komt weer water in de Catharijnesingel – wie weet wat voor meer moois daar nog gaat stromen – in die stad waar onder de domtoren de eerste heuse ontmoetingsplek voor homosexuele mannen was, waar wij het synoniem Utrechtenaar voor kennen – dus noem iemand uit Wijk C maar liever een Utrechter, anders heb je zó een blauw oog te pakken.

    (Dit gaat helemaal niet meer over jouw stukje!)

    Maak er wat van en… met een beetje mazzel komt de jongste van m’n vijf ook die kant op, voor een studie kunst & management aan de HKU – dan zijn er drie Rotterdammers spreekwoordelijk gesandwiched tussen de jongste en de oudste…

    (Dit gaat nog steeds niet echt over jouw stukje!)

    Oké, nieuwe poging:

    Goh, Amke & Thuisfront, wat dapper!
    Ontspullen en onthechten!
    Meegaan met de flow des levens.

    Als we kunnen helpen… Heel weinig spullen passen erg goed in ons autootje…

    1. Dank je wel voor je heerlijke stukje proza! Het mag dan wel niet over mijn stukje gaan, maar het is wel leuk om te lezen :). En mocht het kleine broertje nou inderdaad naar Utrecht gaan, dan kan ik mooi een oogje in het zeil houden. Dan zitten beiden jongste telgen onder de bescherming van hun grote broers of zus ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *