Wie grihnz volgt op instagram (of zoals ik het zelf graag noem: grihnztagram), kan het niet ontgaan zijn: ik was op vakantie in Italië. Samen met het thuisfront heb ik twee weken mogen genieten van al het moois en lekkers dat de noordelijke regionen van La Bella Italia te bieden hebben. En dat is nogal wat!

 

Na een tussenstop in Grenoble – alwaar we een week workation vierden – reden we met het leenautootje door naar onze vakantiebestemming. We hadden wilde plannen voor wat we allemaal wilden doen tijdens onze roadtrip. Maar er moest tussendoor natuurlijk ook geslapen worden. Standaard is onze go-to dan AirBnB of booking.com (die laatste bij voorkeur eigenlijk niet, want die is zo vreselijk irritant met alle ‘er is nog maar een halve kamer beschikbaar en daar kijken nu honderd mensen naar’-alerts). Deze vakantie hebben we echter een andere go-to website ontdekt: agriturismo.it. Een veelheid aan agriturismo’s op een kaartje geplot en meteen makkelijk te boeken!

 

Een agrituwatte?

Een agriturismo is in de basis een boerderij, maar biedt daarnaast de mogelijkheid om lekker te blijven slapen. Dat betekent dus logeren bij de wijnboer. Of bij de olijfolieboer. Of bij de ik-verkoop-whatever-ik-verbouw-op-m’n-eigen-stukje-grond-boer. Een agriturismo kan vrij basic, maar ook superdeluxe zijn. Voor ieder wat wils dus. Het is een geweldige combinatie tussen slapen op een unieke locatie en een inkijkje krijgen in het dagelijks leven van een Italiaanse boer. Bovendien kun je er vaak ook nog eens heel lekker eten. De ideale manier om kennis te maken met superlokale producten. En het allerleukste aan die agriturismo’s is dat je de verhalen van de betreffende eigenaren hoort.

Het is trouwens wel handig als je ter plekke een auto tot je beschikking hebt. Veel agriturismo’s liggen namelijk op plekken die OV-technisch niet zo heel makkelijk te bereiken zijn.

We hebben tijdens ons tripje in totaal in vier verschillende agriturismo’s mogen slapen. Allevier heel verschillend en allevier een geweldige ervaring.

 

agriturismo 1

agriturismo 2

 

Albero degli Alberi

Ons eerste agriturismo avontuur vond plaats in een soort berghut op een prachtige locatie in de provincie Veneto. Alleen al ernaartoe rijden was met recht een avontuur te noemen. De tomtom stuurde ons ineens met de scherpste bocht ever over het kleinste bruggetje ooit waarna we met ronkende motor een smal bergweggetje mochten beklimmen. Ik heb denk ik wel duizend schietgebedjes gedaan in de hoop dat we geen tegenligger tegenkwamen. Maar het ging gelukkig goed.

Eenmaal aangekomen – het was al avond – werden we direct verwelkomd met een heerlijk avondmaal. Een fantastische bonensoep (klinkt saai, maar was het niet), heerlijke groentes en fijne aardappeltjes. Allemaal uit eigen tuin. Begeleid met een goed glas wijn uit een labelloze fles, want die was hoogstpersoonlijk geproduceerd door de buurman.

Ons Italiaans is niet al te best, evenals het Engels van onze gastheer en -vrouw. Maar toch hebben we met een mix van Frans, Spaans, handen en voeten een heel leuk gesprek kunnen houden. Zo vertelde de man des huizes dat hij ooit advocaat was, maar het haastige leven al snel heeft ingeruild voor dit zelfvoorzienende, landelijke bestaan. En dat ze niet alleen bijna helemaal zelfvoorzienend zijn in hun eten en gasten ontvangen in hun agriturismo, maar hun mooie boerderij ook gebruiken voor educatie-doeleinden. Groepjes schoolkinderen komen regelmatig een dagje of weekje langs om te leren over de edele kunst van het landbouwen en om erop uit te trekken in de omliggende bossen (we hebben heel wat boomhutjes gespot). Zo fantastisch!

Je leest het: we waren verkocht! En we gingen natuurlijk niet met lege handen naar huis. Een kilootje zelf verbouwde polenta en een zakje van de bonen die we de vorige avond in de bonensoep hadden geproefd gingen mee in de koffer. Deze eerste ervaring heeft er voor gezorgd dat we de rest van de vakantie ook steeds keken of we een agriturismo optie hadden.

 

agriturismo honing
Een zwikje bijenkasten naast elkaar
agriturismo polenta
Maïs wordt gedroogd om polenta van te maken

Vigneto Vecio

Zoals ik al zei komen agriturismo’s in alle soorten en maten. De tweede agriturismo waar we sliepen was direct ook de meest luxe ervaring die we de hele vakantie hebben gehad. Dat paste ook wel bij het volgende – beste wel decadente – onderdeel van de vakantie: prosecco proeven. Waar in Frankrijk de champagnestreek bekend staat om de sprankelende wijnen, is dat in Italië de omgeving van Valdobbiadene. Je hebt daar de Strada del Prosecco: een route die je doet struikelen over de wijnhuizen, omgeven met hun eigen wijngaarden op glooiende heuvels. Een prachtig plaatje!

Onze logeerplek was ook zo’n proseccohuis, in Santo Stefano. Daar aangekomen bleek dat we bij de crème de la crème uit het proseccogebied verbleven. We zaten namelijk direct aan het Cartizzegebied, een klein stukje waar de bodem extra geschikt is om Glera druiven te verbouwen. De prosecco die daar vandaan komt, staat bekend als de allerbeste. Een perfecte uitvalsbasis voor onze bubbel-tasting-tour.

De gastvrouw van onze agriturismo wist ons een paar fijne wijnhuis-suggesties te geven (dat is wel handig met een overvloed aan keuze). Natuurlijk deden we bij haar zelf ook nog een tasting om te proeven wat ze daar nou in huis produceerden. En ze gaf ons de ultieme tip voor heerlijk eten vlak in de buurt. Na een bezoek aan een paar mooie wijnhuizen, sloten we de dag dus af in een fantastisch restaurant waar we met uitzicht op het Cartizzegebied de heerlijkste gerechten kregen voorgeschoteld. Uiteraard onder het genot van een glas bubbels.

 

agriturismo wijn
De glooiende wijnvelden rondom Valdobbiadene

Villa Mocenigo

Villa Mocenigo heeft duurzaamheid hoog in het vaandel staan. Dan ben ik natuurlijk al snel verkocht. In de 5 hectare grond die de boerderij omringt, wordt al het eten verbouwd dat in het bijbehorende restaurant geserveerd wordt. Zo zijn er geen voedselkilometers mee gemoeid. En er zijn een hoop dieren op de boerderij. Ganzen, kippen, koeien, geiten en varkens: ze waren allemaal aanwezig!

Voor twee tientjes extra konden we halfpension verblijven, wat betekent dat we niet alleen fijn konden ontbijten, maar dat we ook nog eens heerlijk konden dineren. Een vega 3-gangenmenu behoorde tot de opties. Hoewel ik vermoed dat die niet heel vaak wordt besteld, aangezien ik van wel drie verschillende mensen de vraag kreeg of ik ‘die vegetariër’ was. Maar dat maakte het eten niet minder lekker, integendeel!

Bijkomend voordeel was dat de boerderij vlak buiten Venetië lag. Dat was mooi, want die stond ook nog op ons bezoeklijstje. Vanaf de villa liep je snel naar een bushalte en kon je een bus pakken die in 3 kwartier in het centrum van Venezië was. Dat scheelde een hoop parkeerfrustratie (en bijbehorende torenhogen kosten) in zo’n drukke toeristenstad.

 

 

agriturismo i comelli
 © I Comelli

I Comelli

De vierde en laatste agriturismo waar we sliepen, kenmerkt zich weer vooral door een karakteristieke eigenaar die een geweldig familiebedrijf heeft opgebouwd. We waren dit keer in een ‘gewone’ wijnstreek in de provincie Friuli terechtgekomen (en met ‘gewoon’ bedoel ik dan zonder bubbels, want verder was er niks gewoons aan). Gastheer Alessandro verwelkomde ons en zodra we hadden ingecheckt, kwamen er een fles wijn en drie wijnglazen op de toog. Het was duidelijk de bedoeling dat we onze aankomst met hem gingen inluiden en dat was geen straf. Allereerst niet omdat de wijn – van eigen makelij dus – heerlijk was. Daarnaast omdat het meteen een goede gelegenheid gaf om de beste man uit te horen.

Hij is zijn wijnhuis in de jaren ’70 begonnen. Met twee vrienden stuitten ze op een inheemse druivensoort die bijna uitgestorven was. Een schimmelplaag had er eerder voor gezorgd dat veel rassen verdwenen waren. Van deze specifieke druif waren nog maar 3 ranken over. Die heeft Alessandro weer helemaal weten verder te kweken, met als gevolg dat hij er nu – na uiteraard heel veel jaren van geduld – tientallenduizenden liters wijn van kan maken per jaar.

Intussen houdt hij zich vooral bezig met de agriturismo en is hij daar gastheer. Alessandro had de boerderij als bouwval gekocht en het eigenhandig omgebouwd tot het fijne gastenverblijf dat het nu is. Zijn vrouw staat in de keuken en maakt er de heerlijkste traditionele gerechten. En ook zijn 3 volwassen zoons hebben elk hun eigen verantwoordelijkheid binnen het bedrijf gekregen: als vinoloog, op het land en als eventmanager.

De opvolging van de zoons is trouwens al geregeld: we maakten namelijk ook kennis met de derde generatie. Ze staan dan misschien nog in de kinderschoenen, maar ze vonden het fantastisch om een beetje mee te helpen in de herberg. Zo leuk om een inkijkje te krijgen in hun familie! Veel leuker dan in een onpersoonlijk hotel zitten.

 

agriturismo wijn
Het wijnhuis I Comelli                                                                                                       © I Comelli

 

 

 

One thought on “Ode aan de agriturismo!”

  1. Dit ga ik zeker onthouden voor later! Klinkt echt fantastisch namelijk. Goed om te weten dat dit zoveel te vinden is in Italië. Dat soort overnachtingen geven al de helft van je vakantieplezier 🙂

    AirBnB is helaas ook vooral een huisjesmelkersparadijs geworden. Gelukkig zijn er in landen als Duitsland en Oostenrijk veel particulieren die een kamer aanbieden. De berghutten vond ik ook erg leuk. Lekker kleinschalig en persoonlijk. Koken zoals de Italianen kunnen ze totaal niet, maar met zo’n uitzicht eet ik graag een week lang allerlei kaas- en deegvariaties 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *