De mensen die dicht bij mij staan, konden er niet omheen. Op instagram en in de terugblik op mijn groene voornemens heb ik er ook al wat toespelingen op gemaakt. Toch heb ik het verder tot nu toe nog niet echt de wijde wereld in geslingerd. Maar nu komt ie hoor… In augustus vorig jaar heb ik besloten dat ik alle dierlijke producten uit mijn dieet wil bannen. Met andere woorden: ik eet voortaan vegan.

 

Eén van de eerste vragen die mensen – logischerwijs – stellen als ze dat horen is: “maar waarom vegan?”. En daar heb ik ontzettend veel redenen voor. Redenen gebaseerd op harde cijfers en gedegen onderzoek. Redenen die ervoor gezorgd hebben dat ik mijn ogen niet langer wilde sluiten. En misschien zelfs wel redenen die ik zelf nog niet eens ken, want ik leer elke dag weer wat meer over deze levensstijl. Aan al die redenen en cijfertjes zal ik op grihnz zeker nog aandacht gaan besteden. Maar het leek mij goed om eerst te beginnen met het verhaal.

Want hoeveel statistieken deze keuze ook kunnen verklaren en hoeveel ratio daar ook aan te pas komt, uiteindelijk heb ik deze keuze gemaakt omdat ik voelde dat ik niet meer anders kon. En dat is misschien maar goed ook. Als het namelijk een keuze puur op ratio was geweest, had ik er waarschijnlijk niet zo standvastig in kunnen zijn.

Daarom zal ik nu een toelichting geven op mijn keuzeproces. En – dat maakt het voor mij moeilijk – ik zal wegblijven van cijfers. Normaalgesproken als ik een artikel schrijf, heb ik gemiddeld 15 tabbladen met zoekmachineresultaten en wetenschappelijke artikelen openstaan. Maar dit keer dwing ik mezelf om alleen maar te schrijven. Zodat ik het verhaal eens onder woorden kan brengen.

 

Van flexitariër naar vegetariër

Het begon allemaal in de eerste maanden van 2016. Ik had toen nogal wat tijd te doden. Dat deed ik veelal met het kijken van documentaires en het lezen van artikelen. Mijn interesse in duurzaamheid werd in die periode flink aangewakkerd. En iedereen die zich wat meer verdiept in duurzaamheid, stuit al snel op het thema ‘vlees eten’.

De vleesindustrie is namelijk ontegenzeggelijk een smerige business met een gigantische impact op het milieu. Het is bovendien een bijzonder inefficiënte manier om monden te voeden. Van de hoeveelheid water- en landgebruik plus de CO2 en methaanuitstoot die gepaard gaat met een stukje vlees, val je echt van je stoel. Het besluit werd dus al snel genomen. Ik wilde minder vlees eten. En het vlees dat ik zou eten, moest in elk geval biologisch zijn.

Ik begon met het makkelijkste: geen vleeswaren meer tijdens de lunch. Aangezien ik gek op kaas ben, liet zich dat bijzonder makkelijk regelen. Ook het avondeten werd steeds vaker vegetarisch. Op een gegeven moment werd de stelregel dat we thuis alleen nog maar vegetarisch zouden eten en buiten de deur nog wel vis of vlees. Maar ik merkte dat ik daar steeds meer moeite mee kreeg.

Want waar trek je de grens, wetende dat het sowieso niet duurzaam is om dat stukje vlees te eten? Wanneer zou ik wel vlees eten en wanneer niet? Wanneer was het ‘het waard’? Op een gegeven moment zette ik dus de knop om en besloot ik dat ik gewoon helemaal geen vlees meer wilde eten. We waren inmiddels bijna een jaar verder en ik kon mezelf volwaardig vegetariër noemen.

 

waarom vegan - houmous
It’s true, kikkererwten worden je beste vrienden

 

Van vegetariër naar vegan

Met mijn grote voorliefde voor kaas, was het niet zo moeilijk om lekkere alternatieve maaltijden te kokkerellen. Maar intussen hield het verdiepen niet op. Het was dus onvermijdelijk dat er ook informatie over boter, kaas en eieren op m’n pad zou komen. Want hoewel vlees een nog grotere impact op het milieu heeft, moet je de impact van zuivel ook echt niet onderschatten. Ik flirtte steeds vaker met de plantaardige keuken. En waar het makkelijk ging, werd er hier en daar al een maaltijd geveganized. Maar ja… Kaas!

Het idee dat ik kaas zou moeten missen en het idee dat het in sociaal opzicht ook bijzonder onhandig zou zijn om helemaal vegan te gaan, heeft mij nog een aantal maanden tegengehouden. In die tijd begon ik steeds meer cognitieve dissonantie te ervaren. Ik wist eigenlijk wel dat het milieutechnisch beter zou zijn om te stoppen met het eten van alle dierlijke producten. Maar ik handelde er nog niet naar. En daar voelde ik me toch niet helemaal ok bij. Gaandeweg, believe it or not, ging zelfs kaas me minder goed smaken. Gewoon omdat ik het niet meer helemaal aan mezelf kon verantwoorden dat ik dat at.

Maar ik wist ook dat het een hoop heisa met zich mee zou brengen als ik echt helemaal vegan wilde gaan. Het thuisfront zou er zeker niet om staan te springen. En ik was bang voor onbegrip bij vrienden en familie.

Totdat ik de documentaire What the Health?” zag. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had. De relatie tussen dierlijke producten en bepaalde chronische ziektes werd daar sterk onder de loep genomen. Je kunt vinden wat je wilt van die docu – in sommige opzichten is hij ietwat gekleurd en heel Amerikaans, ik ben de eerste die dat toegeeft – maar het was voor mij de aanleiding om vraagtekens te zetten bij het gezondheidsaspect van het eten van dierlijke producten.

Als ik het niet voor het milieu zou doen, dan kon ik het in elk geval voor mezelf doen.

 

Vegan for the animals

Wat je misschien al opvalt in dit verhaal, is dat ik nog niet één keer gerefereerd heb naar dierenrechten. Voor veel veganisten is dierenleed juist de nummer 1 aanleiding om niks dierlijks meer te willen eten. Gezondheid en milieu komen vaak op plek 2 en 3. Maar heel eerlijk: ik was totaal niet met dierenleed bezig. Het klinkt stom, maar ik heb nou eenmaal niet zo heel veel met dieren. Ik werd vegetariër voor het milieu en het laatste zetje naar veganistisch eten had te maken met mijn eigen gezondheid.

Pas sinds ik vegan eet, komen er ook allemaal verhalen op m’n pad over de absurde schendingen van dierenwelzijn die gepaard gaan met de vleesindustrie. Vreselijke praktijken. Praktijken die geen uitzondering zijn, nee, ze zijn regel. Misschien zoek ik die verhalen nu bewust op. Of misschien waren ze er altijd al en negeer ik ze gewoonweg niet meer. Hoe dan ook, elke keer als ik weer iets meer te weten kom (en ik ben ervan overtuigd dat ik nog maar een fractie weet), raak ik sterker en sterker verontwaardigd. Ineens is dit geen ondergeschikte reden meer. Het is dé bevestiging die maakt dat ik volledig achter deze beslissing sta.

De bewustwording van wat er allemaal gebeurt in de vleesindustrie raakt aan een soort schaamte of onbegrip voor ons als menselijke soort. Dat klinkt misschien zwaar, maar dat is precies de reden dat het duurzaamheidsverhaal mij ook zo intrigeert. Wat geeft ons als mens het recht om alles zo naar onze hand te zetten? Waarom stellen we de natuur ondergeschikt aan onze eigen behoeftes, terwijl we diezelfde natuur zo hard nodig hebben?

Vergelijkbare vragen stel ik mezelf nu ook bij de manier waarop we met dieren in de vleesindustrie omgaan. Dat we spreken van ‘vleesindustrie is eigenlijk al te bizar voor woorden. Hoe kan het dat we van levende wezens een industrie maken? Hoe kan het dat we het groeien en slachten van dieren in een fabrieksmatige setting zoveel mogelijk geoptimaliseerd hebben? Dat het maken van winst en onze honger naar vlees het op zoveel afgrijselijke vlakken hebben gewonnen van dierenwelzijn?

 

“Once you know, you cannot unknow”

Weet je wat het is met je ergens in verdiepen? Als je iets eenmaal weet, kun je je ogen er niet meer voor sluiten. Je kunt er wel voor kiezen om er niet naar te handelen. Maar vergeten doe je het niet meer. Dat is denk ik precies waarom veel mensen zich er niet in willen verdiepen. Iedereen vermoed wel dat het niet helemaal ok is gesteld met de vlees- of de zuivelindustrie. Maar zolang dat bij een vermoeden blijft en je er niet verder in duikt, hoef je er ook niet naar te handelen. Dan kun je fijn in je comfortzone blijven en niets veranderen.

Ik wilde mijn ogen er in elk geval niet meer voor sluiten. Niet vanuit duurzaamheidsoogpunt, niet vanuit dierenwelzijn en niet vanuit gezondheidsoogpunt. Het voelde zó niet goed meer om onderdeel van dat systeem uit te maken, dat de stap naar vegan een hele logische was.

 

Frequently Asked Questions

Ok. Dit was het waarom. Dan nu het hoe. Want dat zijn meestal de vervolgvragen. Daarom hieronder een kort interviewtje met mijzelf. Aan de hand van de meest gestelde vragen die ik de afgelopen tijd heb gehad.

 

Blijf je nu voor altijd vegan?

Pfoeh zeg. Voor altijd? Ik heb geen idee hoe de rest van mijn leven eruit gaat zien, dus dat zijn nogal grote woorden. Ik kan niet beloven dat ik nooit meer in mijn hele leven een eitje zal eten, of een stukje kaas. Maar ik weet wel dat ik het heel graag wil. En dat is het belangrijkst. Zolang ik zelf de regie heb, eet ik plantaardig. Dus nee: het is geen ‘fase’ of ‘bevlieging’. En nee: het gaat niet ‘vast wel weer over’.

 

waarom vegan - pizza
Als ik dit soort pizza’s – met vegan mozarella – mag blijven eten, hoor je mij niet klagen

 

Vind je je vleesetende vrienden dan nu stom?

Natuurlijk niet! Ik zal de laatste zijn die iemand veroordeelt om wat ‘ie op zijn of haar bord legt. Bovendien kan ik moeilijk oordelen over iets wat ik zelf ook jarenlang heb gedaan.

Als ik uit eten ga met anderen word ik dus heus niet boos als ze vlees of vis bestellen. Dat moet iedereen lekker voor zich weten. En dat benoem ik ook vaak even. Als vrienden bij mij komen eten, schotel ik ze overigens uiteraard wel een vegan maaltje voor. Allereerst omdat ik dat zelf eet, dus dat is wel zo praktisch. Daarnaast om mensen met eigen smaakpapillen te laten proeven dat je nog steeds fantastisch kan eten zonder dierlijke producten.

Maar… ik zal niet ontkennen dat ik er bij tijd en wijle wel moeite mee heb. Niet zozeer met het feit dat het grootste deel van mijn vrienden vlees eet (ik zou weinig vrienden meer overhouden als ik die nu allemaal stom zou moeten vinden). Maar ik heb er in bredere zin soms moeite mee hoe er met vlees wordt omgegaan, ook in mijn nabije omgeving. Alsof het echt een soort eerste levensbehoefte is, of een grondrecht. En laten we eerlijk zijn: dat is het gewoonweg niet. Wanneer er dan weer ergens een ‘kip aan het spit’-festival is en mensen achteloos kippenpoot na kippenpoot naar binnen werken, doet dat me wel wat. Dat is nog iets waar ik wel mee moet leren omgaan.

 

En vinden die vrienden jou stom?

Ik hoop ten zeerste van niet. Maar dat is iets waar ik nog niet altijd zeker van ben. Sommigen reageren heel begripvol en nieuwsgierig. Ik heb genoeg mensen om mij heen die er maar wat graag rekening mee willen houden. En dat vind ik oprecht zo lief! Bij anderen merk ik onbegrip. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er zelfs al eens een woordenwisseling hier en daar om heb gehad. En niet omdat ik van het evangeliserende soort ben dat anderen ervan weerhoudt om vlees of kaas te eten. Maar vooral omdat mijn keuze extreem of rigoureus lijkt en mensen niet zo goed weten wat ze ermee aan moeten. Mijn keuze wordt soms opgevat als een directe aanval op het eetpatroon dat bij hen al jaren ingesleten is.

Naast verhitte discussies is het bovendien dankbaar grappen-materiaal. De afgelopen maanden ben ik al menig keer het middelpunt van spot geweest. Begrijp me niet verkeerd, ik houd van humor om voor te lachen. En ik kan best een robbertje meegeinen, ook als ikzelf het onderwerp van de grappen ben. Maar soms schiet het gewoon in het verkeerde keelgat. Het stomme is namelijk dat 1) de grappen nooit origineel zijn (jaja, nou weet ik wel dat als ik zo begaan ben met de dieren, ik beter niet hun voedsel kan opeten) en 2) er vaak zoveel scepsis in zit, dat ik me er niet altijd voor kan afsluiten. Voor mij is dit namelijk een serieuze weloverwogen keuze. En dan is het soms lastig als het verre van serieus genomen wordt.

Misschien vind ik dat nog wel het ingewikkeldste van dit verhaal. Ik ben nu degene die ‘moeilijk’ doet. Degene die afwijkt van wat ‘normaal’ is. En dat is eerlijk gezegd helemaal niet de manier waarop ik de aandacht op mij wil vestigen. Om het even te polariseren: ik wil mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen, maar de maatschappij reageert erop alsof ík degene ben die onwenselijk gedrag vertoont. Nu is dat natuurlijk heel gechargeerd. Want zoals gezegd heb ik ook heel veel lieve mensen in mijn omgeving die er goed op reageren. Maar het tegenstrijdige blijft wel dat ik deze keuze uit liefde maak en ik er vooralsnog vooral last van heb in sociaal opzicht.

 

Ben je 100% vegan?

Nee, daar ben ik ook eerlijk in. Ik heb geen 100% vegan levensstijl. Dat wil zeggen: ik eet wel 99,99% van de tijd volledig plantaardig. Ik sla al het eten af waarin dierlijke producten zijn verwerkt. Check alle etiketten. En ik kondig van te voren bij mensen waar ik ga eten aan wat deze keuze inhoudt. Als zij het dan moeilijk vinden, dan neem ik namelijk liever zelf iets mee dan dat ik iets moet eten waar ik niet achter sta.

Maar het is wel eens gebeurd dat iemand superlief helemaal vegan had gekookt voor mij en per ongeluk toch iets in boter had gebakken. Dan ga ik die maaltijd echt niet onaangeraakt laten staan. Daar wordt het voor niemand leuker van. Overigens geldt dat alleen voor heeeele kleine hoeveelheden. Als iemand ‘per ongeluk’ een portie gehakt ergens in verwerkt, dan sla ik natuurlijk wel over.

Daarnaast zijn er nog twee uitzonderingen / moeilijke puntjes.

Wijn & bier. Met het risico om als een enorme alcoholist over te komen (en dat is niet het geval, don’t worry): voor wijn of bier maak ik nog een uitzondering. Verreweg de meeste wijntjes en biertjes zijn namelijk niet vegan. Say what? Yup! Er worden doorgaans dierlijke eiwitten gebruikt om de boel te klaren. Er zijn trouwens wel vegan wijntjes en biertjes. En als ik de keuze heb, kies ik die natuurlijk. Maar als ik hier ‘moeilijk’ over ga doen, houd ik helemaal geen vrienden over (here’s the alcoholic speaking again). Dus die bitterbal sla ik af, maar dat biertje (nog) niet.

Leer. Dit vind ik ook nog heel lastig. Ik bezit niet vreselijk veel leren schoenen, tassen of kleding. Maar ik heb wel een paar items in mijn kast. Vooralsnog blijf ik die gewoon dragen. Als ik dat nu allemaal weg gooi, is het immers helemaal ‘voor niets’ geweest. Bovendien is het wel heel duurzaam materiaal, in de zin van dat het lang mee gaat. Koop ik dus ook nooit meer nieuwe leren schoenen? Mijn standpunt hierin heb ik nog niet helemaal uitgekristalliseerd. Dat wordt uitzoekwerk tegen de tijd dat het moment aanbreekt dat ik nieuwe schoenen nodig heb.

 

waarom vegan - bitterballen
Mmmm… ik hoef niet eens álle bitterballen te laten staan! Zoals deze, van SNCKBR

 

Ha! Dus je maakt uitzonderingen! Vind je dat niet ontzettend hypocriet van jezelf?

Hou op zeg! Ik heb nooit gezegd dat ik perfect ben. Ik doe gewoon een goede poging om te leven naar wat ik belangrijk vind. En ik geloof er heilig in dat alle beetjes helpen. Het lijkt wel een soort van nationale sport te zijn om de tekortkomingen boven tafel te krijgen van mensen die iets goeds proberen te doen. En daarmee dan te impliceren dat alles wat ze doen dus niets waard is. Hier kan ik dus zó niet tegen!

Natuurlijk kan het altijd beter. Niemand is perfect. Maar als je altijd alles in één keer 100% goed moet doen, dan zou niemand meer aan iets nieuws kunnen beginnen. Dus nee: ik vind dat niet hypocriet van mezelf. Dit is mijn pad en mijn invulling. En ik hoop dat anderen het daarmee eens kunnen zijn of mij daar in elk geval vrij in kunnen laten.

 

Wat maakt het in het totaalplaatje nou uit als jij dat stukje kaas laat staan terwijl zoveel anderen dat niet doen?

Ik heb niet de illusie dat er nu megastallen failliet gaan omdat ik toevallig vegan eet. Maar dat wil niet zeggen dat deze keuze geen nut of waarde heeft. Ik geloof stellig in het concept ‘je stemt met je portemonnee’. Elke keer dat je iets koopt, laat je indirect weten aan de producent dat je achter zijn product staat. Als je daar niet in gelooft, geloof je ook niet in marktwerking of in democratie. Maar goed, dat is weer een hele andere discussie 😉.

Mijn stem gaat in elk geval niet meer uit naar dierlijke producten!

 

 

 

 

 

 

16 thoughts on “Waarom vegan?”

  1. Leuk om te lezen hoe je van vlees eter naar vegetariër bent gegaan en toen de keuze hebt gemaakt om veganistisch te gaan eten! Zelf heb ik dit besluit ook een half jaartje terug genomen en ben erg blij met de keuze om veganistisch te eten. Voor mij is er echt een wereld open gegaan qua eten, ik ontdek het ene na het andere lekkere recept waar ik vroeger toch vaak het zelfde maakte (ook lekker maar veel minder gevarieerd).
    Ik hoop dat je vrienden na deze mooi blog meer begrip krijgen voor je keuze! 🙂

    1. Grappig dat jij dat ook hebt, dat je veel gevarieerder bent gaan koken! Ik hield altijd al wel van in de keuken staan, maar greep toch – uit gemak – vaak terug naar dezelfde basisrecepten. Ik merk dat ik nu veel vaker nieuwe dingen probeer. Ook vanuit nieuwsgierigheid, er gaat namelijk een wereld aan nieuwe ingrediënten en combinaties voor je open op het moment dat je de ‘standaard’ dierlijke producten links laat liggen. Fijn in elk geval dat jij ook helemaal achter je besluit staat om veganistisch te gaan eten!

  2. Mooi verwoord, Amke! Heel goed om even alles op een rijtje te zetten en je hart te luchten. Zonder cijfertjes nog wel, haha.
    Zoals je weet is dat begin voor mij precies zo gegaan. Beginnen met minder vlees uit duurzaamheidsoverwegingen en dat het dan na een tijdje om meerdere redenen niet meer goed voelt. Het niet meer wíllen in plaats van vinden dat het eigenlijk minder zou moeten.
    Ik denk dat je een heel terecht punt maakt met dat mensen de ongemakkelijke waarheid liever niet onder ogen willen zien. Dat leid ik soms ook maar af uit flauwe grapjes. En zelf maak ik me er evengoed schuldig aan door nog even niet heel goed naar de zuivelindustrie te kijken. Ik merk al dat het begint te wringen zodra ik er iets over lees en dat is niet zo fijn, want ik wil nog niet echt. Sowieso eerst die vegan kaas vinden 😉

    1. Dank je wel! Vooral dat zonder cijfertjes was nog wel een ding, haha (het voelde een beetje als voor het eerst fietsen zonder je stuur vast te houden: “Kijk mama, met zonder handjes!”). Enne… ik denk dat jij ook nog wel een keer (grotendeels) oversteekt naar de vegan-kant ;). Zeker als ik dat kaas maken onder de knie heb en jij daar ongelimiteerd toegang toe hebt als proefkonijn ;)!

  3. Wauw, alweer zo’n goed artikel! Net als je sojastudie, maar nu van een heel ander kaliber 🙂 Die cognitieve dissonantie blijft een dingetje hè, dat herken ik wel. Het lukt mij ook niet 100% van de tijd om dierlijke producten te laten staan. Maar dat komt alleen omdat ik dan even probeer te ‘unknowen’, anders krijg ik het niet naar binnen gewerkt… En dan achteraf komt toch die kennis weer naar boven en vraag ik me af: waarom vond ik nou mijn smaak belangrijker? Of waarom verlangt de sociale situatie dit van mij? Dat blijven voor mij wel moeilijke dingetjes, blij dat ik daar niet alleen in sta 💚

    1. Dank je wel, superlief dat je dat zegt! En ja, dat is zeker wel een dingetje. Ik snap helemaal dat het lastig is om alles 100% van de tijd te laten staan. En dat je er dan achteraf toch weer vraagtekens bij zet. Toch bedenk ik me altijd maar dat het beter is om iets inconsequent goed te doen dan consequent ‘fout’. En dat ik inderdaad niet alleen sta in die struggle, en jij dus ook niet!

  4. Wat gaaf dat je bent overgestapt! Ik herken je verhalen zo , vooral die discussie over hypocriet zijn (ik hoor heel vaak dat ik nog wel met het vliegtuig op vakantie ga, dus dan heeft de rest geen zin meer). Ik onthoud altijd als mensen nare grapjes maken: Ik ben niet hetgene wat je dwarszit, het is je geweten!

    1. O, dit is inderdaad ook zo’n puntje! Ja, ik weet dat vliegen vreselijk slecht is voor het milieu. En ja, ik probeer daar steeds bewuster mee om te gaan. Maar dat wil niet zeggen dat je alle andere effort dan ook maar moet laten. So I feel your pain! En wat je zegt is denk ik heel erg waar: hoe mensen reageren zegt vaak meer over hun eigen belevingswereld dan over de jouwe!

  5. Hoi Amke, interessant om jouw persoonlijke overwegingen te lezen over je keuze voor (grotendeels) plantaardige voeding. Omdat ik er zelf eigenlijk weinig verstand van heb vroeg ik me nog af: heeft deze keuze nog consequenties t.a.v. de volwaardigheid van je voeding? Oftewel…heeft een mens – fysiek gezien – voldoende aan 100% plantaardig eten? Of heb je bij een veganistisch dieet extra voedingssupplementen nodig?

    1. Dank je wel! En wat leuk dat je meegelezen hebt! Wat betreft de volwaardigheid van een veganistisch dieet (vooropgesteld natuurlijk dat ik geen voedingsexpert ben): over het algemeen krijg je alle voedingsstoffen binnen die je met een ‘gewoon’ dieet ook binnenkrijgt, mits je gevarieerd genoeg kookt. Maar dat laatste geldt natuurlijk voor iedereen, op een dieet van Big Macs ga je het ook niet redden. Een veelgehoord argument is dat je bijvoorbeeld niet genoeg eiwitten binnen zou krijgen, maar er zijn genoeg groentes en peulvruchten waar ook eiwitten inzitten. Als je dus maar zorgt dat je, naast groente en fruit, ook genoeg noten en erwten of bonen binnenkrijgt, gaat dat wel goed. Het enige waar je op moet letten is B12. Dat maak je minder snel aan dan wanneer je wel vlees eet. Maar goed, ik had al last van een B12 tekort toen ik nog omnivoor was. Dus het is andersom geen garantie dat als je vlees eet, je dan ook genoeg B12 aanmaakt. Ik slik dus B12 supplementen om dat op peil te houden (en dat wordt sowieso dus aangeraden als je vegan eet).

  6. Ik eet niet eens vegan en toch herken ik zo’n beetje al je punten. Deels zitten ze ook in mijn hoofd hoor, dat ik zelf báng ben om hypocriet of anderen tot last te zijn. Gek natuurlijk, want echt niemand in mijn omgeving vind het een punt om er rekening mee te houden – ik snap dat dat bij vegan soms meer zal zijn, omdat mensen er minder bekend mee zijn. Het is wel echt rot als mensen je in een bevlieging/hipster/aanstelleritushokje plaatsen. Dan mag je zeker voor jezelf opkomen hoor! Ik vind het heel knap, juist omdat je toch iets opoffert for the greater good. En ik denk dat jij met je kookkunsten nog heel veel mensen gaat overtuigen dat vegan gewoon heerlijk kan zijn!

    1. Ook als vegetariër had ik er al ‘last’ van, dus ik kan er heel goed inkomen dat jij je herkent in de punten. Grappig dat het sociale aspect, het ‘anderen tot last zijn’, zo verankerd is bij bijna iedereen die deze keuze maakt. Ergens is het logisch, eten is natuurlijk een heel sociale bezigheid. En ergens zit het misschien in ons eigen hoofd inderdaad. Maar het is wel een typische overeenkomst. Hoe dan ook, ik blijf gewoon lekker eten. Dan voelt het doorgaans helemaal niet eens als een opoffering ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *